دکتر سيدهادي معتمدي*، حسين حاج بابايي^**، اكبر بيگلريان^***، منيژه فلاح سلوكلايي^****

چكيده:

 هدف: نوجوانان در سنين نوجواني با تجربه‌هاي منفي بسياري روبرو مي‌شوند كه مقابله با آنها مهارتهاي خاصي را طلب مي‌كند. هدف اين تحقيق بررسي تاثير آموزش مهارت حل مسئله بر افزايش توانايي‌هاي نوجوانان در زمینة چهار مؤلفه کفایت اجتماعی، كفايت و توانايي رفتاري، شناختي، هيجاني و انگيزشي است.

روش بررسي: پژوهش حاضر از نوع آزمايشي مداخله‌اي است. جامعه آماري پژوهش دانش‌آموزان دختر مقطع سوم راهنمايي شهرستان جويبار در سال تحصيلي88-87 بودند. حجم نمونه شامل 90 دانش آموز بود كه با روش نمونه گيري تصادفي از ميان جامعه آماري انتخاب شدند. با استفاده از پرسشنامه كفايت اجتماعي همه دانش‌آموزان مورد آزمون قرار گرفتند و به طور تصادفي به دو گروه آزمايش و گواه تقسيم شدند. سپس به گروه آزمايش عمليات حل مسئله آموزش داده شد. در پايان جلسات آموزش مجدداً ميزان كفايت اجتماعي هر دو گروه مورد ارزيابي قرار گرفت و تفاوت نمرات قبل و بعد از آموزش مقايسه شد. براي تجزيه و تحليل داده‌ها از آزمون 2 نمونه‌اي مستقل و آزمون زوجي استفاده شده است.

يافته‌ها: نتايج آزمون‌ها نشان دهنده تاثير آموزش حل مسئله در افزايش كفايت اجتماعي گروه آزمايش است (با پي كمتر از 003/0). اين آموزش همچنين در خرده مقياس‌هاي رفتاري، هيجاني و انگيزشي مؤثر بوده است اما در خرده مقياس شناختي بين نمرات قبل و بعد از مداخله بين دو گروه رابطه معناداري مشاهده نشد. نتيجه گيري: در مجموع آموزش مهارت حل مسئله در افزايش كفايت اجتماعي دانش‌آموزان در خرده مقياس‌هاي رفتاري، هيجاني و انگيزشي مؤثر بوده است و وارد كردن اين مباحث در كتاب‌هاي درسي مي‌تواند در ارتقای كفايت اجتماعي دانش‌آموزان بسيار تأثيرگذار باشد.

كليد واژه‌ها:

آموزش، دانش آموزان، مهارت حل مسئله، افزايش كفايت اجتماعي

*  استاديار، عضو هيئت علمي دانشگاه علوم بهزيستي و توانبخشي، گروه آموزشي علوم باليني، تهران، ایران

** عضو هيئت علمي دانشگاه علوم بهزيستي و توانبخشي، تهران، ایران

*** استاديار، عضو هيئت علمي دانشگاه علوم بهزيستي و توانبخشي، گروه آموزشي آمار و كامپيوتر،كارشناس ارشد مددكاري اجتماعي، تهران، ایران

**** کارشناس ارشد، مددکار اجتماعی